Адданы сабака месяц чакаў гаспадара-дальнабойніка

//Адданы сабака месяц чакаў гаспадара-дальнабойніка

Адданы сабака месяц чакаў гаспадара-дальнабойніка

2018-09-24T12:00:07+00:00 Сентябрь 24, 2018|Новости|

Дальнабойнік Яўген з Уладзівастока часам браў з сабой у рэйсы хатняга гадаванца, шарпея па мянушцы Сэм. Аднойчы здарылася бяда: у час пагрузкі на адным з краснаярскага заводаў сабака сарваўся з прывязі і не вярнуўся. Гаспадар не змог знайсці ўлюбёнца і быў вымушаны з’ехаць… Як у «Хатико», толькі фінал – шчаслівы. Гэтая пранізлівая гісторыя адбылася ў Назарове Краснаярскага краю. Прычым зусім нядаўна. У жніўні на вуліцах горада з’явілася сабака, шарпей. Атупела блукаў у аднаго з мясцовых заводаў. Часта выходзіў на трасе, падоўгу ўзіраўся ў праносяцца міма машыны.
— А пару разоў нават кідаўся пад колы. Быццам каго-то даведаўся, хацеў спыніць, — распавядалі мясцовыя жыхары.

Тады ж у сацсетках пайшлі пасады: «Чый шарпей?» «Пародзісты сабака засталася без ўладальніка».

— Мне распавяла пра іх сяброўка, яна заводчыца сабак, — дзеліцца жыхарка горада Марына Шаманаева.

– Сама я ведала: шарпеи – такія, што выбіраюць гаспадара раз і на ўсё жыццё. А, страціўшы яго, могуць зачахнуць ад тугі, нават загінуць. І жанчына ўзялася за справу: распаўсюджвала аб’явы, пісала ў разнастайныя групы. А пакуль шарпея прытуліла новая сям’я.

— Але ён вельмі сумаваў, — кажа Марына.

– Скуголіў, брахаў, выў. Таму час ад часу яго даводзілася выпускаць.

Прайшоў практычна месяц, 23 дня. Здавалася, шанцаў знайсці гаспадара сабакі ўжо амаль няма. І тут у доме дзяўчыны пачуўся званок. — Сама я займалася пошукамі тыдзень.

І пашанцавала: гаспадар сабакі Яўген (ён дальнабойшчык з Уладзівастока) выпадкова ўбачыў мой пост у Instagram, а там нумар тэлефона. Учора раніцай патэлефанаваў, потым прыехаў за мной. Так супала, што ён зноў трапіў у наш горад. І мы адправіліся ў сям’ю, якая прытуліла сабачку, каб яго забраць.

РЕКОМЕНДУЕМ ЕЩЕ:  В Казахстане нет ГАИ

Трэба было бачыць гэтыя эмоцыі! Сэм на гаспадара заскочыў, на заднія лапы ўстаў, давай аблізваць. А потым пачаў рыкаць: «Пакінуў мяне, такі-сякі!». Гэта было – да слёз. Я на радасцях нават не сцяміла іх сфатаграфаваць, пра ўсё забылася.

Аказалася, Яўген прыехаў да нас на завод загружацца. Сэм заўсёды з ім быў. Гаспадар прывязаў яго, як ён мне ўчора распавёў, але парваў ланцужок і ўцёк за сучкамі.

Мужчына шукаў яго да вечара, а ўжо час прыйшоў, таму вымушаны быў з’ехаць. На прахадной папрасіў: калі прыбяжыць, прывяжыце! Прыеду – забяру абавязкова. Так знерваваўся. Як высветлілася, Сэму усяго годзік. І Яўген заўсёды возіць яго за сабой. У яго ў кабіне місачкі, корм, цацкі. Так што Сэмик ад’язджаў на каленях у гаспадара. Наскучался, не ведаю, як Яўген руліў. Пасля гэтай гісторыі я яшчэ раз пераканалася: добрых людзей у нас шмат, больш, чым злых.

Яўген зараз ў дарозе, на пад’ездзе да Иркутску.

— Вы не ўяўляеце, як я сумаваў, — прызнаўся мужчына.

– Сэма мне падарылі на дзень нараджэння. З тых часоў ён са мной і ездзіць. Я яго спрабаваў пакідаць дома, але куды там! Бачыць: калі я збіраюся ў рэйс, сумкі складаю, і ён тут жа са мной. Сам у машыну заскоквае! Ён да мяне вельмі прывязаны. І мне добра: уявіце, 5 тысяч кіламетраў на адзін край хаджу! Калі Сэм згубіўся, я шукаў яго да вечара. Але павінен быў ехаць, па-іншаму проста не мог. Перажываў: незнаёмы горад, жывы ён? Усякае ж бывае. А, аказваецца, вось яно як! Як ён выў пры сустрэчы, мяне аблізваў! Цяпер мы разам.

РЕКОМЕНДУЕМ ЕЩЕ:  Рэйды па взвешиванию велікагрузаў ў Маскве

Источник: www.transportal.by

Отправить ответ

  Subscribe  
Сообщить о